Michał Klepacz (ur. 23 lipca 1893 w Warszawie, zm. 27 stycznia 1967 w Łodzi) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor teologii, biskup diecezjalny łódzki w latach 1947–1967, przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski w latach 1953–1956.
Życiorys Urodził się 23 lipca 1893 w Warszawie, w rodzinie Stanisława i Marii z Prokopów. W 1910 ukończył gimnazjum w Warszawie, zdał egzamin dojrzałości i wstąpił do seminarium duchownego w Kielcach. Następnie podjął studia w Akademii Duchownej w Petersburgu. 2 czerwca 1916 został w Petersburgu wyświęcony na prezbitera przez biskupa Jana Cieplaka. W 1918 jako kandydat teologii kontynuował studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie uzyskał magisterium z teologii, a w 1933 doktorat.
W latach 1919–1937 był profesorem seminarium duchownego w Kielcach. Objął katedrę filozofii chrześcijańskiej na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. Po wybuchu II wojny światowej prowadził wykłady w seminarium duchownym w Wilnie i na tajnym uniwersytecie. Aresztowany wraz z innymi profesorami wydziału teologicznego przez funkcjonariuszy Gestapo w 1942, uwięziony w obozach pracy przymusowej w Wyłkowyszkach, Szałtupiach i Prawieniszkach na Litwie.