Profesor seminarium duchownego w Wilnie i Białymstoku w latach 1944–1946. W 1947 został profesorem zwyczajnym wydziału teologicznego uniwersytetu w Wilnie.
Prekonizowany na stolicę biskupią w Łodzi 20 grudnia 1946. Kanonicznie objął rządy nad diecezją łódzką 2 marca 1947, konsekrowany został 13 kwietnia 1947 w kościele farnym w Białymstoku przez kardynała Augusta Hlonda, prymasa Polski. 20 kwietnia 1947 odbył ingres do katedry łódzkiej.
28 września 1953, trzy dni po aresztowaniu przez funkcjonariuszy Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego prymasa Stefana Wyszyńskiego, na żądanie władz PRL przejął przewodnictwo Konferencji Episkopatu Polski. 17 grudnia 1953 biskupi polscy złożyli ślubowanie na wierność PRL. W czasie pełnienia obowiązków przewodniczącego KEP 26 sierpnia 1956, pod nieobecność internowanego prymasa Stefana Wyszyńskiego, odczytał rotę Jasnogórskich Ślubów Narodu Polskiego.
Uczestniczył we wszystkich czterech sesjach soboru watykańskiego II, zasiadał w Komisji do Spraw Studiów i Seminariów soboru.
Pochowany został w krypcie biskupów ordynariuszy łódzkiej katedry.
Wyróżnienia, upamiętnienie W 1947 został doktorem honoris causa Uniwersytetu w Wilnie.
Został patronem parku w Łodzi, usytuowanego przy ulicy ks.