W wyniku powstań śląskich i plebiscytu kopalnia Andaluzja od 1 kwietnia 1922 roku znalazła się w granicach odradzającej się Rzeczypospolitej, ale jej właścicielami pozostali Niemcy. W 1924 roku postanowiono zamknąć kopalnię, przez wzgląd na złą jakość wydobywanego węgla. Załoga rozpoczęła strajk przeciw zamknięciu kopalni, który trwał od 26 lipca do 18 sierpnia 1924 roku. Strajk oraz interwencja Rady Zakładowej odsunęły groźbę zamknięcia kopalni, lecz właściciel zredukował kadrę o 700 osób. Kolejne zwolnienia nastąpiły w 1930 (200 osób), 1932 (120 osób), 1933 roku (250 osób). Po ataku III Rzeszy na Polskę teren znalazł się w granicach Niemiec. Kopalnia, uruchamiając nowe pokłady zwiększyła wydobycie do 941 090 t węgla w 1942 roku. Podczas II wojny światowej osadzono około 300 osób w przy kopalnianym obozie do ciężkich prac, a 41 pracowników kopalni zamordowano. Został im poświęcony pomnik znajdujący się przy cechowni Kopalni Andaluzja (aktualnie znajduje się on przy kościele Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Kamieniu).