mały|Grób Stanisława Karpińskiego na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Stanisław Karpiński (ur. 23 października 1870 w Raduczu, zm. 24 grudnia 1943 w Warszawie) – polski bankowiec, minister skarbu, prezes Banku Polskiego.

Życiorys Był synem Feliksa zarządcy dóbr Krasińskich oraz Marii z Grabowskich, córki śpiewaczki operowej Konstancji Gładkowskiej. Ukończył szkołę realną we Włocławku. Następnie uczył się w Szkole Handlowej w Warszawie, a studia ekonomiczne odbył na Uniwersytecie Lipskim. Od 1893 pracował w Banku Handlowym w Warszawie, po trzech latach został przeniesiony do warszawskiego oddziału Petersburskiego Banku Handlowego, gdzie z czasem awansował na stanowisko prokurenta. W czasie pobytu w Rosji zaczął pisać artykuły do prasy. Od 1896 r. współpracował z wydawanym przez Zygmunta Wasilewskiego i związanym z narodową demokracją „Głosem”. W 1910 wspólnie z dr. Antonim Rządem zorganizował Bank Towarzystw Spółdzielczych w Warszawie. Został dyrektorem naczelnym banku i funkcję tę pełnił z przerwami do 1924 r.

Był członkiem Ligi Narodowej od 1890 rokuStanisław Kozicki, Historia Ligi Narodowej (okres 1887–1907), Londyn 1964, s. 576..