I wojna światowa W 1914 był członkiem i skarbnikiem Centralnego Komitetu Obywatelskiego. W lipcu 1916 r. z listy Narodowego Komitetu Wyborczego został wybrany radnym miasta Warszawy, następnie decyzją rady stał się członkiem Zarządu Miasta, w którym do marca 1917 r. kierował finansami miasta.
Pod koniec wojny, sprzeciwiający się współpracy z państwami centralnymi, Karpiński podjął się opracowania zasad gospodarki finansowej przyszłej Polski, które wyłożył w wydanej w 1918 r. broszurze Projekt ustawy Banku Polskiego w związku ze sprawą waluty. Kierując w tym czasie pracami komisji specjalnej do spraw organizacji finansów komunalnych, opracował projekt organizacji przyszłego Banku Komunalnego.
II Rzeczpospolita W listopadzie 1918 r. został powołany przez występującego w charakterze komisarza rządu Józefa Englicha na dyrektora Polskiej Krajowej Kasy Pożyczkowej. Karpiński przygotował tę instytucję do przyszłego przekształcenia w Bank Polski. Był współautorem ustawy o PKKP wydanej w formie dekretu Naczelnika 7 grudnia 1918 r., w myśl której suma biletów wydana po 11 listopada 1918 r. miała nie przekroczyć kwoty 500 min marek. Karpiński optował za nazwą złoty dla przyszłej waluty. Z kierowania PKKP zrezygnował w związku z powołaniem go 4 kwietnia 1919 r. na stanowisko ministra skarbu w rządzie Ignacego Jana Paderewskiego.