Karpiński zainaugurował działalność banku, a jednym z elementów uroczystości stało się odsłonięcie w jego siedzibie tablicy pamiątkowej z przygotowanym przez prezesa wspólnie z wieloletnim współpracownikiem Antonim Rządem tekstem głoszącym, iż „Państwo polskie, powołując do życia w roku 1924 Bank Polski, jako ostoję ładu pieniężnego w kraju i jako wyraz duchowej łączności z przedwiekową instytucją tejże nazwy, wyraża wdzięczność tym licznym obywatelom, którzy nie szczędzili ofiar na skarb narodowy”. Przez długi czas ściśle współpracował z premierem Grabskim, wspierając reformę skarbowo-walutową i dbając o stabilny kurs złotego, jednak w listopadzie 1925 r. odmówił rządowi interwencji na giełdach, czym przyczynił się bezpośrednio do dymisji gabinetu. Po przejęciu władzy przez sanację Karpiński nadal dbał o niezależność Banku Polskiego, wchodząc w liczne konflikty z obozem rządzącym, domagającym się podporządkowania banku rządowi.

W 1929 r. po upływie kadencji nie uzyskał ponownej nominacji i odszedł z Banku Polskiego oraz zakończył karierę zawodową, jak i polityczną.

Zmarł w Warszawie.