Potwierdzeniem tego było wniesienie do Sejmu projektu ustawy o monopolu spirytusowym.
Urzędowanie zakończył 31 lipca 1919 r. podając się do dymisji. Po odejściu z rządy powrócił na stanowisko dyrektora Banku Towarzystw Spółdzielczych. W lutym 1920 r. został też prezesem Związku Banków w Polsce, kierował w tym czasie również Syndykatem Przekazowym Banków oraz Komitetem Giełdowym. W 1922 r. wszedł z listy Związku Ludowo-Narodowego do senatu, gdzie zasiadał w komisji budżetowej. W styczniu 1923 r. na naradzie u prezydenta Stanisława Wojciechowskiego poparł plan odnowy skarbu przedstawiony przez premiera i ministra skarbu Grabski, zaś 21 stycznia 1924 r. szef rządu powołał Karpińskiego na przewodniczącego Komitetu Organizacyjnego Banku Polskiego. Kilka dni później Komitet wydał swą pierwszą odezwę informującą o przyjęciu statutu Banku Polskiego. Pierwszymi akcjonariuszami stali się prezydent i premier, trzecim został Karpiński, który nabył 100 akcji banku po 100 zł każda. Dnia 6.02.1924 r. stanął on również na czele Rady Nadzorczej Polskiej Krajowej Kasy Pożyczkowej. Następnie 29.03.1924 r. został mianowany na okres pięcioletniej kadencji prezesem Banku Polskiego. 28.04.1924 r.