prądu elektrycznego w izolatorze, jest to tzw. zjawisko Frenkla-Poole’a 1938–1939 – teorię zniekształcenia plastycznego, razem z Tatianą Kontorową 1939 – rozwinął elektrokapilarną teorię jądra i przewidział spontaniczny podział, jest to tzw. model Bohra-Frenkla 1941–1943 – statystyczną teorię kruchej wytrzymałości kryształów rzeczywistych, razem z Tatianą Kontorową 1945 – w książce Kinetyczna teoria cieczy wprowadził linię Frenkla 1946 – wyjaśnił zagadnienia związane ze spiekaniem proszków metali, w tym teoretyczną podstawę metalurgii proszków
mały|259x259px|Abram Ioffe, Frenkel, Aleksandr Goldman. Kijów, 1935 rok
Publikacje Frenkel był znanym dydaktykiem fizyki i samodzielnym autorem wielu monografii naukowych, m.in. 1922 – Budowa materii, część 1 Rozczłonkowanie materii (ros. Строение материи, часть 1 Расчленение материи) 1924 – Budowa materii, część 2 Scalanie materii, nr 1 Natura światła i badania doświadczalne praw scalania materii (ros. Строение материи, часть 2 Сочленение материи, выпуск 1 Природа света и экспериментальные исследования законов сочленения материи) 1924 – Budowa materii, część 2 Scalanie materii, nr 2 Teoria kwantowa. Scalanie materii (ros. Строение материи, часть 2 Сочленение материи, выпуск 2 Квантовая теория. Сочленение материи) 1923 – Teoria względności (ros.