Po przegranym procesie i nieskutecznej apelacji do Sądu Najwyższego w 1948 amerykański adwokat esesmanów Willis Everett uruchomił kampanię prasową i polityczną, która przy poparciu m.in. senatora McCarthy'ego, sędziego Edwarda Van Rodena, kwakierskiej organizacji National Council for Prevention of War (NCPW), magazynu The Progressive, dwóch niemieckich biskupów i środowisk byłych nazistów podważała sprawiedliwość wyroku. Sam Peiper nie przyłączył się do rozpatrzonych w procesie skarg podkomendnych na rzekome maltretowanie w śledztwie i skomentował je prywatnie jako zdradę. Choć żadna z komisji powołanych do zbadania zarzutów nie znalazła podstaw, by unieważnić śledztwo, a kolejni dowódcy EUCOM podtrzymywali słuszność werdyktu z 1946, kara dla Peipera została w 1951 z pobudek politycznych (celem ocieplenia stosunków z RFN w okresie wojny koreańskiej) zamieniona na dożywotne więzienie, a następnie skrócona. W zabiegi o złagodzenie wyroku dla Peipera angażował się Heinz Guderian, główny twórca mitu czystego Wehrmachtu.