Ludwik XVIII wolał jednak utrzymać dotychczasowy profil rządów, oddając tekę premiera najpierw liberałowi Augustinowi Dessolesowi, następnie zaś Èlie Decazesowi. Generalnie oznaczało to zwrot ku centrum, rząd miał też poparcie nielicznej parlamentarnej lewicy (opowiadającej się za monarchią konstytucyjną z wiodącą rolą parlamentu). Największym osiągnięciem gabinetu było zaskakująco liberalne prawo prasowe, znoszące cenzurę prewencyjną oraz obniżające kary za przestępstwa prasowe. Równocześnie zachowano jednak prawo zakładania dzienników dla osób mogących wcześniej wpłacić określoną sumę, co oznaczało pozostawienie prasy w rękach najbogatszych.
W 1819 w nowych wyborach do Izby doszło do większej polaryzacji politycznej: prawie zniknęli centryści, wyraźny stał się podział na liberałów oraz na ultrasów. W tej sytuacji dotychczasowa polityka manewrowania stosowana przez rząd stawała się niemożliwa. Decazes, widząc rozwój nielegalnych radykalnych organizacji, zdecydował się na zdecydowany krok: zasugerował nadanie płacącym najwyższe podatki prawa podwójnego głosowania oraz rezygnację z zapisu o wymianie 1/5 posłów Izby co roku na rzecz zwykłych pięcioletnich kadencji. Nie przekonał ultrasów, za to stracił trzech ministrów – Dessolesa, Saint-Cyra oraz Louisa, nie znajdując chętnych na ich miejsce.