W sprawie religii za czasów tego rządu uchwalono zakaz rozwodów (1816), oddanie szkolnictwa pod opiekę księży katolickich (1816) oraz dopłaty dla struktur kościelnych od państwa. Nie wymówiono jednak konkordatu z 1801 oraz nie oddano kościołowi całości majątków znacjonalizowanych przez Konwent Narodowy. Całkowicie z kolei rząd ustąpił w sprawie represji – wygnano wszystkich królobójców (tzn. członków Konwentu, którzy zagłosowali za śmiercią Ludwika XVI), usunięto z administracji podejrzanych o bonapartyzm, a szczególnie aktywnych w czasie Stu Dni rozstrzelano (np. marszałka Neya).
5 października Ludwik XVIII rozwiązał parlament, widząc niezdolność ultrasów do konstruktywnej współpracy z mniej radykalnym rządem, którego dorobek w dziedzinie uporządkowania finansów oraz stosunków międzynarodowych doceniał. Nowe wybory do Izby we wrześniu 1816 spotkały się ze słabą frekwencją i osłabiły pozycję ultrasów. Rząd utrzymał się do 1818, kiedy Richelieu odszedł na skutek konfliktów wewnętrznych i nieudanej reorganizacji gabinetu w kierunku bardziej konserwatywnym.
Rząd Dessolesa oraz rząd Decazesa thumb|Élie de Decazes