Schyłek sukcesów nastąpił w 1874, kiedy zmarli Maria Kalergis (22 czerwca) i Jan Chęciński (30 grudnia). Modrzejewska utraciła protektorkę i zniechęcona cenzurą oraz sporami w zespole aktorskim wkrótce wyjechała do Stanów Zjednoczonych. W roli reżysera nie dorównali poprzednikowi Rapacki i Bogusławski, jak również Emil Deryng, którego córka Maria daremnie pretendowała do miana następczyni Modrzejewskiej. Ostatnią próbą powrotu do świetności, podjętą przez Muchanowa, było zaangażowanie jako reżysera Jana Tatarkiewicza (1878), jednak także on, mimo zatrudnienia takich aktorów jak Jadwiga Czaki, Adolfina Zimajer, Józef Kotarbiński czy Honorata Leszczyńska (córka Wincentego Rapackiego), nie odniósł wielkiego sukcesu. W tej sytuacji Siergiej Muchanow zaniedbał nieco scenę dramatyczną i operową, swoją uwagę kierując na zespół baletowy. Ze stanowiska prezesa Dyrekcji Warszawskich Teatrów Rządowych odszedł 12 czerwca 1880 i wkrótce wyjechał na wieś. Zmarł 29 maja 1897 w Przemęczanach koło Miechowa.
Drugą żoną Muchanowa była od około 1882 Waleria Pignan, uważana za jedną ze zdolniejszych tancerek Warszawskich Teatrów Rządowych. Debiutowała ona we wrześniu 1869 jako uczennica szkoły baletu w Warszawie, w latach 70.