Kryją się w koronach drzew albo ratują się pomysłowym fortelem: gdy słyszą strzał lub klaśnięcie padają na ziemię i udają martwe.
Systematyka Rodzaj zdefiniował w 1780 roku lekarz, chemik i przyrodnik Gottlieb Conrad Christian Storr w publikacji swojego autorstwa poświęconej systematyce ssaków. Gatunkiem typowym jest (absolutna tautonimia) ostronos rudy (N. nasua).
Etymologia Nasua (Nasica): ‘nos’. Coati: nazwa w tupi coati dla otronosa (cua ‘pas’; tim ‘nos’). Gatunek typowy (oznaczenie monotypowe): Viverra nasua . Mamnasuaus: modyfikacja zaproponowana przez meksykańskiego przyrodnika Alfonso Luisa Herrerę w 1899 roku polegająca na dodaniu do nazwy rodzaju przedrostka Mam (od Mammalia). Nasuella: rodzaj Nasua (ostronos); łac. przyrostek zdrabniający -ella. Gatunek typowy (oryginalne oznaczenie): Nasua olivacea meridensis .
Podział systematyczny We wcześniejszych ujęciach systematycznych takson olivacea (wraz z meridensis) był zaliczany do rodzaju Nasuella jednak analizy przeprowadzone w 2021 roku na podstawie danych mitochondrialnych i kariotypowych wykazały, że Nasuella jest genetycznie nie do odróżnienia od Nasua i powinien zostać włączony do tego rodzaju, jednocześnie uznając meridensis za młodszy synonim olivacea;