Od listopada 1941 pełnił funkcję wicedziekana dekanatu sambijskiego. Kontynuował pracę duszpasterską po zajęciu Królewca przez Armię Czerwoną, w latach 1945–1947 jako wikariusz generalny części diecezji warmińskiej, która znalazła się na terenie obwodu królewieckiego. Wysiedlony został ostatecznie z Królewca do brytyjskiej strefy okupacyjnej 30 listopada 1947. Był m.in. proboszczem w Wilster, gdzie kierował budową nowego kościoła i plebanii. W grudniu 1956 został powołany w skład konsystorza warmińskiego w Niemczech, a 29 lipca 1957 (po śmierci Artura Kathera) wybrany – przez przedwojennych członków kapituły Alojzego Marquardta i Bruno Schwarka – na wikariusza kapitulnego diecezji warmińskiej do opieki duszpasterskiej dla Warmiaków w Niemczech. W tym okresie diecezja warmińska na terenie Polski również znajdowała się pod rządami tymczasowymi (diecezją kierował Tomasz Wilczyński z tytułem biskupa w Olsztynie, a wcześniej administratorzy apostolscy lub wikariusze kapitulni), a w rocznikach watykańskich jako biskupi warmińscy figurowali (z odpowiednimi zastrzeżeniami dotyczącymi funkcji) Kather i Hoppe. Hoppe rezydował w Honeburg koło Osnabrück, od 1961 w Münster, gdzie pod jego kierunkiem zbudowano Dom Warmiński (Ermlandhaus).