W publikacji W stronę XVIII wieku zachęca społeczeństwo do brania przykładu z filozofii Oświecenia, zwłaszcza jeśli chodzi o panujący wtedy twórczy optymizm i utylitaryzm. Tym samym Postman krytykuje filozofów współczesnych, którzy jego zdaniem (zwł. Jacques Derrida) osłabiają zdolności współczesnej nauki, wątpiąc w możliwość porozumienia się między ludźmi. Postman stwierdza, że choć podobne wątpliwości nachodziły także filozofów Oświecenia (Immanuel Kant, Joseph Addison, David Hume), to twierdzili oni jednak, że język jest wystarczająco jasnym medium przekazywania informacji. Dzięki temu do dziś społeczeństwo czerpie z dorobku Oświecenia.
Znamienne, że choć krytyka mediów i techniki Postmana wtóruje głosom wielu filozofów postmodernizmu (na przykład Jeana Baudrillarda), to sam Postman zdecydowanie odcina się zarówno od samego postmodernizmu, leżącego na jego zapleczu marksizmu, jak i od innych radykalnych nurtów. Choć Postman sam kreśli wizję technopesymizmu to jednocześnie krytykuje pesymistyczną postawę postmodernizmu. Postman odwołuje się jedynie do determinizmu technicznego i zupełnie pomija kwestie determinizmu polityczno-ekonomicznego, z którym wiąże się między innymi mitologia konsumpcjonizmu czy krytyka ślepej pogoni za zyskiem.