Do dziś przetrwały trzy dawne przekłady na język chiński, czwarty zaginął: pierwszy przekład dokonany został przez Gunabhadrę w 443 r. i liczył 4 woluminy. Lenggie ebaduoluo bao jing. K 159, T 670K – The Korean Buddhist Canon: a Descriptive Catalogue. Lewis R. Lancaster. T – Taishō shinshū daizōkyō. Kanon buddyjski wyd. w latach 1924–1934 w Tokio drugi przekład dokonany został przez Bodhiruciego w 513 r. i liczył 10 woluminów. Rulengjie jing. K 160, T 671 trzeci przekład dokonany został przez Śikszanandę w 700 r. w 7 woluminach. Dacheng rulengqie jing. K 161, T 672 W 1932 r. ukazało się tłumaczenie sutry na język angielski dokonane przez D.T. Suzukiego.
Sutra ta szczególnie była ceniona przez Bodhidharmę, gdyż zawierała pewne podstawowe zasady chan; poruszała naturę oświecenia Buddy, urzeczywistnienie najwyższej prawdy (swapratjatmagati, skt. svapratyatmagati), doktrynę tylko umysł oraz pojęcia tathagatagarbhy i alajawidżniany (świadomości magazynującej;