W odpowiedzi na żądania cesarza Henryka V Bolesław III Krzywousty odrzucił możliwość płacenia trybutu oraz politycznego podporządkowania państwa, podkreślając suwerenność władzy książęcej i niezależność decyzji politycznych. Stanowisko to oznaczało faktyczne zerwanie z koncepcją zależności lennej wobec cesarstwa i stało się bezpośrednim impulsem do eskalacji konfliktu zbrojnego. Odmowa ta stała się bezpośrednią przesłanką do eskalacji konfliktu, który w 1109 roku doprowadził do wyprawy cesarskiej na Polskę. W lipcu 1109 roku Henryk ogłosił wyprawę przeciwko Polsce. W lipcu 1109 roku rozpoczęła się koncentracja sił niemieckich w rejonie Erfurtu. Łączna liczebność armii cesarskiej wynosiła około 10 tysięcy wojowników, wśród których znajdowały się oddziały feudalne z Saksonii, Bawarii, Frankonii i Lotaryngii, co czyniło ją jedną z większych sił militarnych ówczesnej Europy. Dodatkowo u ujścia Bobru do wyprawy mieli dołączyć Czesi, pełniący rolę przewodników.