Ignacy Filipecki w zakonie przyjął imię Stanisław (ur. 20 lipca 1742 w Markuszach koło Puław, zm. 20 października 1803 w Warszawie) – polski duchowny katolicki.
Ukończył kolegium jezuitów we Lwowie, a 5 października 1759 roku wraz z bratem Wojciechem wstąpił do kapucynów prowincji polskiej w Lubartowie.
W 1762 roku studiował filozofię w Olesku. Uchodził za znakomitego kaznodzieję. Był oddany sprawie polskiej, co objawiało się m.in. wygłaszaniem patriotycznych kazań. Przez jedno z nich ks. Stanisław miał nawet pewnie nieprzyjemności ze strony zwolenników Rosji.
Od 1770 przez 7 lat wykładał filozofię i teologię w studiach zakonnych. W 1774 zorganizował czterodniową dysputę teologiczną z udziałem najsławniejszych teologów, ks. Hincza i ks. Zachariasiewicza. Otrzymał wtedy publiczną pochwałę nuncjusza Garampiego.
Można dokładnie prześledzić karierę duchowną ks. Stanisława w czasie jego wieloletniej posługi zakonnej. W latach 1778–1782 i 1786-1788 był gwardianem w Lublinie, następnie w Warszawie w latach 1781-1784 i 1796-1801. Równocześnie był definitorem : drugim w latach 1781-1784 i pierwszym 1784-1787. W końcu został desygnowany kolejno na urząd kustosza (1878-1790 i 1793-1796) i prowincjała prowincji polskiej (1790-1793).