Po ostatecznym utraceniu niepodległości przez Polskę otrzymał urząd asystenta w komisariacie generalnym w zaborze pruskim (lata 1797-1802) i komisarza generalnego dla tegoż komisariatu w 1802- 1803.
Będąc gwardianem w Lublinie w 1787 wyremontował kościół zakonny. W prowincji zaprowadził czytanie „Mortuologium”, czyli wspomnień o zmarłych zakonnikach. Starał się uwolnić prowincję od wpływów czeskich i niemieckich zakonników, dlatego wystarał się w Rzymie o zgodę przesyłania korespondencji prowincjałów polskich na ręce sekretarza o. Sabina, który był Francuzem, a nie przez sekretarza niemieckiego.
Popierał zachowanie karności zakonnej. Zachowały się informacje o wydaleniu przez niego dwóch kleryków, br. Rogacjana Wojewódzkiego i br. Pawła Ganshvida. Fundacje w Chodorkowie ks. Stanisław podniósł do rangi konwentu. W początku jego rządów prowincja składała się z 14 klasztorów i 5 hospicjów. Posiadała też 146 księży, 18 kleryków, 81 braci, razem 245 zakonników. W czasie insurekcji w 1794 r. desygnował na śmierć Józefa Ankwicza, marszałka Rady Nieustającej.