Elżbieta Jaraczewska zmarła rok później, 30 września 1832 r. w Krakowie. Przyczyną śmierci był najprawdopodobniej nowotwór, choć pisano również o chorobie nerwowej, na którą miała zapaść pod wpływem wieści o zgonie męża. Jej dobroczynne przedsięwzięcia zakończyły swe trwanie wraz ze śmiercią założycielki, majątek powrócił do Józefa Krasińskiego. Jedna z niewielkich ulic w Chełmie nosi imię Elżbiety Jaraczewskiej.
Twórczość Powieści Jaraczewskiej, określane w podtytułach jako „narodowe”, z licznymi opisami życia codziennego, z próbami analizy psychologicznej postaci, stanowiły obraz ówczesnego społeczeństwa. Są uznawane za ważny etap w rozwoju polskiej powieści realistycznej i obyczajowej. Jej powieści pełne są realiów z życia szlacheckiego, małych miasteczek i wsi. Mając osłabiony wzrok, nie pisała sama, lecz dyktowała tekst swojemu sekretarzowi.
Jej twórczość była popularna w pierwszej połowie XIX wieku, jednak z czasem została zapomnianaEncyklopedia Chełma, t. I, cz. 2, Ludzie. Chełm 2013, s. 62 (autor artykułu „Jaraczewska Elżbieta Marianna Józefa Anna”: Zbigniew Lubaszewski).. Jedynie debiut powieściowy Jaraczewskiej (Zofia i Emilia) doczekał się swej reedycji po II wojnie światowej (1957).
Dążność do dydaktyzmu i troska o właściwe wychowanie skłoniła ją do pisania osobnych utworów dla dzieci.