Język pisany – reprezentacja języka naturalnego lub języka sztucznego wyrażona za pomocą pisma. Język pisany jest wtórną reprezentacją języka naturalnego, którego pierwotną postacią jest język mówiony.
Język pisany, w przeciwieństwie do języka mówionego, ma charakter trwały; umożliwia komunikację w czasie i przestrzeni. Pod względem struktury jest bardziej uporządkowany i logiczny; cechuje się dbałością stylistyczną i urozmaiceniem składniowym (występują w nim rozbudowane zdania złożone, konstrukcje bierne, imiesłowy itp.). W tekstach pisanych unika się powtórzeń; jednocześnie dąży się do zachowania ładu kompozycyjnego i spójności tekstu. Język pisany charakteryzuje się bogatszym zasobem słownictwa, choć mniejszy jest w nim udział słownictwa ekspresywnego, wyrazów profesjonalnych i regionalizmów.
Język pisany nie zawiera mimiki i gestykulacji, kodu niewerbalnego. Jako że wypowiedzi pisane są pozbawione kontekstu sytuacyjnego, tworzenie ich wymaga większej dbałości o treść przekazu. Język pisany cechuje się zwięzłością i precyzyjnym doborem środków językowych.