1660–1713).
Wybrał stan duchowny, ukończył studia krajowe i zagraniczne, uzyskując dwa doktoraty, z teologii i obojga praw. Wiele podróżował, w 1683 przebywał w Amsterdamie.
Wraz z braćmi Władysławem i Antonim, fundował kanonię, którą połączył z probostwem bractwa św. Trójcy przy katedrze lwowskiej.
2 stycznia 1696 został mianowany biskupem pomocniczym archidiecezji lwowskiej. Po śmierci abp. Konstantego Zielińskiego w 1710 został administratorem lwowskim. 30 stycznia 1713 został mianowany arcybiskupem metropolitą lwowskim.
14 czerwca 1714 w porozumieniu z arcybiskupem ruskim Bazylim Szeptyckim wystosował do swego duchowieństwa rozporządzenie regulujące stosunki łacinników i Rusinów składające się z 10 artykułów. Paragraf siódmy rozporządzenia zakazywał dopuszczania Rusinów do obrządków łacińskich. Dążył do pełnego zrównania praw Cerkwi unickiej i Kościoła rzymskokatolickiego. W[1717 został wyznaczony senatorem rezydentemVolumina Legum, t. VI, Petersburg 1860, s. 149.. Ufundował kościół w Kąkolnikach, który ukończono w 1732.