Iwan Teodorowycz Łebedowycz, ukr. Іван Теодорович Лебедович (ur. 2 września 1890 w Gorajcu, zm. 24 sierpnia 1981 w Filadelfii) – ukraiński działacz społeczny, ksiądz greckokatolicki.
W Gorajcu ukończył szkołę podstawową. W 1910 ukończył gimnazjum w Przemyślu, i rozpoczął studia w seminarium duchownym również w Przemyślu. Wyświęcony 5 grudnia 1915. W czasie I wojny światowej wzięty do niewoli na froncie włoskim, przebywał w obozie jenieckim w Cassino, skąd został zwolniony w marcu 1919. Wracając z niewoli, w Wiedniu wstąpił do misji wojskowej ZURL, i został powołany na kapelana I korpusu Armii Halickiej, który kwaterował w owym czasie w Radechowie. W czasie polskiej ofensywy w maju i czerwcu wycofywał się wraz ze swoim oddziałem, i 17 lipca przekroczył Zbrucz. Został skierowany do Winnicy. Podczas połączenia oddziałów UHA z CzUHA przebywał w Czeczelnyku. Po likwidacji przez władze radzieckie stanowisk kapelanów w oddziałach zajmował się nauką pisania i czytania wśród żołnierzy-analfabetów. Później wstąpił do 5 sokalskiej brygady piechoty, która została przeformowana później w pułk kawalerii pod dowództwem płk Mykoły Arkasa. W kwietniu 1920 pułk został skierowany na front polski, gdzie pod dowództwem Julijana Hołowińskiego zerwał przymierze z bolszewikami, przebił się przez ich linię obrony do oddziałów URL.