Długoterminowa zasadnicza służba wojskowa – szczególna forma zasadniczej służby wojskowej odbywana w Siłach Zbrojnych PRL.
Wprowadzona w Wojsku Polskim w 1965 roku długoterminowa zasadnicza służba wojskowa była służbą ochotniczą mającą na celu przygotowanie specjalistów do obsługi skomplikowanego sprzętu wojskowego.
Przebieg służby Czas trwania służby wynosił: 5 lat – dla żołnierzy posiadających wykształcenie podstawowe 4 lata – dla żołnierzy posiadających wykształcenie w zakresie zasadniczej szkoły zawodowej lub odpowiednie kwalifikacje nabyte w czasie odbywania zasadniczej służby wojskowej.
Żołnierze pełniący służbę 5-letnią odbywali jednocześnie teoretyczną i praktyczną naukę w zakresie zasadniczej szkoły zawodowej, natomiast pełniący służbę 4-letnią doskonalili posiadane już kwalifikacje zawodowe w ramach służbowych zajęć praktycznych.
Do długoterminowej zasadniczej służby wojskowej przyjmowani byli przedpoborowi i poborowi w wieku 17–20 lat oraz żołnierze odbywający ostatnie półrocze służby zasadniczej, jeżeli nie przekroczyli 24 lat i posiadali odpowiednie kwalifikacje wymagane do służby 4-letniejŻołnierzom tym czas służby odbytej przed przyjęciem zaliczał się do ogólnego czasu trwania długoterminowej ZSW.