Udało się ją odbudować za czasów panowania Timura Chromego dzięki arabskim klaczom. Dzięki ogierowi Turkmain Atti i jego 17 synom, kryjącym we wschodniopruskiej hodowli koni gorącokrwistych, współcześnie krew konia achał-tekińskiego płynie w żyłach wielu ras koni europejskich. Ogier Byerley Turk z linii Munighi (prawdopodobnie rasy turkmeńskiej lub czystej krwi arabskiej) dał początek jednemu z podstawowych rodów hodowli pełnej krwi angielskiej. Za czasów panowania Nadira Szah Afszara konie zostały uszlachetnione ogierami arabskim. Spokrewnione z końmi acheł-tekińskimi są konie jomudzkie i kabardyńskie, które żyją na terenie zachodniego i północnego Kaukazu. W XVIII wieku konie poprzez Rosję dotarły do wschodnich krawędzi Europy Środkowej. Zaczęto je hodować m.in. w Królewskiej Stadninie w Trakenach w Prusach (dziś Jasnaja Polana w obwodzie królewieckim). W roku 1912 założono stadninę w okolicach Aszchabadu. Założono też księgę stadną dla koni tej rasy. Do roku 1932 rasa była uszlachetniana końmi pełnej krwi. Późniejsze konie, urodzone po roku 1932 uznane zostały za nieczyste rasowo. Sytuacja się unormowała w roku 1938, gdy powstał program czystej hodowli.