Ibrox Park Pierwsze spotkanie na zaprojektowanym przez Archibalda Leitcha Ibrox Park, jak do 1997 roku oficjalnie nazywał się stadion Rangers, miało miejsce 30 grudnia 1899 r. i zakończyło się wygraną „The Gers” 3:1 nad Hearts. W momencie otwarcia Ibrox mieściło 40 tysięcy kibiców, ale już trzy lata później prawie dwukrotnie zwiększono jego pojemność – do 75 tysięcy – co było częścią rywalizacji z Hampden Park i Celtic Park o prawo organizacji najważniejszych meczów.
5 kwietnia 1902 r., podczas spotkania rozgrywanego w ramach British Home Championship pomiędzy reprezentacjami Szkocji i Anglii doszło do zawalenia się części Trybuny Zachodniej, w wyniku czego śmierć poniosło 25 osób, a ponad pół tysiąca doznało obrażeń. Jak wykazało dochodzenie, główną przyczyną zdarzenia, które do historii przeszło jako First Ibrox Disaster było uszkodzenie drewnianej konstrukcji wskutek obfitych opadów deszczu w noc poprzedzającą mecz.
W kolejnych latach Ibrox stale zmieniało są wygląd i zarazem pojemność. Wkrótce po tragedii z 1902 r. częściowo zlikwidowane zostały drewniane trybuny, co tymczasowo ograniczyło liczbę widzów mogących zasiadać na stadionie do 10 tysięcy, ale już pod koniec pierwszej dekady XX wieku utworzone wały ziemne pozwoliły na pomieszczenie 63 tysięcy kibiców.