Pod koniec lat 20. rozpoczęły się prace nad budową nowej Trybuny Głównej, również będącej autorstwa Archibalda Leitcha. Jej otwarcie nastąpiło 1 stycznia 1929 r. i posiadała ona wówczas 10 tysięcy miejsc siedzących, a także sektory stojące, umiejscowione najbliżej murawy. Ceglana fasada Main Stand zachowała się do dzisiaj, a sama trybuna w 1987 r. umieszczona została na liście brytyjskich zabytków Kategorii B.
Dalsza rozbudowa stadiony sprawiła, że 2 stycznia 1939 r. na meczu derbowym z Celtikiem zjawiło się 118 567 widzów, co pozostaje rekordem pod względem liczby kibiców zgromadzonych na brytyjskim spotkaniu ligowym.
W kolejnych latach na Ibrox wprowadzano mniej radykalne zmiany, montując zadaszenie nad północną i wschodnią częścią trybun, a także sztuczne oświetlenie, które po raz pierwszy wykorzystano w grudniu 1953 roku podczas towarzyskiej potyczki z Arsenalem. Pomimo ograniczenia pojemności do około 80 tysięcy spowodowanego względami bezpieczeństwa. Mimo tego w latach 60. miały miejsce trzy wypadki – najpoważniejszy z nich wydarzył się w 1961 r., gdy zawalenie się barierki doprowadziło do śmierci dwóch kibiców, a czterdziestu czterech raniło – a dwa pozostałe w 1967 i 1969 roku.