Uwierzytelnienie Dane umożliwiające dostęp do danych mogą pochodzić z: TPM – tylko dla partycji systemowej pliku (na przykład na nośniku USB) wprowadzonego z klawiatury kodu, składającego się z 48 cyfr rejestru – tylko dla partycji innych niż systemowa i pod warunkiem zaszyfrowania partycji systemowej hasła wprowadzanego z klawiatury – dla partycji niesystemowych lub dla partycji systemowej (tylko Windows 10) w przypadku braku TPM (musi być ustawiona odpowiednia zasada w Edytorze lokalnych zasad grupy (gpedit.msc)).
W przypadku dostępu do partycji innej niż systemowa i obsługi przez linię poleceń, można użyć dowolnego pliku zawierającego klucz. W przypadku GUI i startu systemu, klucz musi znajdować się w głównym katalogu nośnika USB. Jeden nośnik USB zawierać może klucze dla praktycznie dowolnej liczby partycji. W takiej sytuacji, właściwy klucz wybierany jest automatycznie na podstawie nazwy pliku identycznej z unikalnym identyfikatorem partycji.
Choć BitLocker znacząco zyskuje dzięki użyciu modułu TPM, jego istnienie w żaden sposób nie jest wymagane. Bez TPM zaszyfrować można tak partycję systemową jak i inne partycje. Wadą braku TPM jest konieczność wprowadzania klucza podczas startu systemu.