Hippolytos uwieńczony (gr. Ἱππόλυτος / Hippólytos) – tragedia napisana przez Eurypidesa w V w. p.n.e. Jest to jedno z 18 zachowanych do dzisiaj dzieł tego autora.
Sztukę pierwszy raz zagrano w 428 r. p.n.e. w czasie trwania wojny peloponeskiej, kilka miesięcy po śmierci Peryklesa, do której tekst czyni aluzję. Za tę tragedię Eurypides otrzymał od Ateńczyków pierwszą nagrodę w corocznym konkursie.
Utwór opowiada o tym, jak Fedra, żona Tezeusza, zapalała miłością do swojego pasierba Hipolita. Kiedy rzecz się wydała, odebrała sobie życie, mszcząc się jednak na obiekcie swojego uczucia.
Okoliczności powstania utworu Niezrażony niepowodzeniem swojej oryginalnej Medei, Eurypides sięgnął po kolejny temat dotąd nie wyzyskany przez tragików, po temat kobiety zakochanej w swym pasierbie. Klasyczni Grecy odbierali przemożną siłę namiętności jako upokorzenie, jako chorobę sprowadzającą osłabienie woli i obalenie przewodnictwa rozumu, niegodną bohatera tragedii. Toteż wprowadzenie przez Eurypidesa na scenę żony Tezeusza zakochanej w jego synu z pierwszego małżeństwa było zamiarem zuchwałym.