Utwór, zatytułowany Hipolit zasłaniający oblicze, w którym Fedra bezwstydnie narzucała się ze swą miłością pasierbowi, Hipolitowi, został przez publiczność wygwizdany.
Imię Fedry próbował potem zrehabilitować, w zaginionej tragedii, Sofokles, czyniąc swą bohaterkę ofiarą fatalnej miłości, o której pasierb nie dowiedziałby się nigdy, gdyby nie gadulstwo służącej. Wzgardzona przez czystego młodzieńca Fedra, dalej prowadziła intrygę na jego zgubę. Tragedia również nie miała powodzenia. Niezrażony tymi niepowodzeniami Eurypides opracował temat po raz drugi, czyniąc tym razem swoją bohaterkę wstydliwą ofiarą skłóconych bogiń i zdobył pierwszą nagrodę.
Materiał mitologiczny Podanie o Hipolicie związane było z argiwską Trojzeną (w Argolidzie na Peloponezie), gdzie w pobliżu świątyni Afrodyty odbierał cześć heros Hippolytos, syn Amazonki uprowadzonej i poślubionej przez Tezeusza. Kult czystego Hipolita był również znany w argolidzkim Epidaurze i stamtąd prawdopodobnie przedostał się wraz z kultem Asklepiosa do Aten, gdzie w pobliżu Asklepiejonu wznosiła świątynia Temidy i Afrodyty Pandemos (Ziemskiej), a opodal rzekomy grób Hipolita.