Epeisedion IV. Wkrótce posłaniec przynosi wiadomość o wysłuchaniu modlitwy Tezeusza przez Posejdona. Odjeżdżającemu z Trojzeny młodzieńcowi zastępuje drogę przerażający byk, wychodzący z morza. Konie płoszą się i rozbijają rydwan wraz z woźnicą o przybrzeżną skałę. Jego przyjaciele przynoszą konającego. Chór korzy się przed wszechmocą Afrodyty.
Epilog. Tezeusz jest zrazu zadowolony. Wkrótce jednak dowiaduje się o niewinności syna z ust zjawiającej się Artemidy. Konający młodzieniec, wyrzuca swej opiekunce, że nie przeszkodziła zemście Afrodyty. Bogini odpowiada, że wśród bogów jest prawo, by nie przeszkadzać sobie, gdy jakiś śmiertelnik obrazi innego boga. Boleje nad tym, co się stało, gdyż bogów nie raduje upadek szlachetnych. Obiecuje też, że pomści jego śmierć, zabijając Afrodycie najdroższego jej człowieka, swego wiernego czciciela uczci natomiast kultem heroicznym w Trojzenie. Przed zniknięciem pociesza Tezeusza, że zgrzeszył mimo woli, bo śmiertelni muszą zgrzeszyć, gdy dopuszczą to bogowie. Nakazuje też Hipolitowi, by przebaczył ojcu, bo przecież zgubiło go przeznaczenie. Dramat kończy się pojednaniem ojca z synem.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Dramaty Eurypidesa