Epeisedion II. Fedra słysz rozmowę sługi z Hipolitem. Dowiaduje się, że piastunka ujawniła młodzieńcowi o jej miłości do niego. Ta wiadomość pogrąża ją w rozpaczy. W tej chwili staje przed nią jej pasierb. Potępia bezwstydną piastunkę, występną macochę i kobiety w ogóle. Ale że stara przed oznajmieniem mu swej tajemnicy, zobowiązała go do milczenia, oddala się, nie wyjawiając powodów swego oburzenia. Fedra wie już, że nie tylko nie może uczciwie żyć, ale nawet umrzeć we czci. Decyduje się na śmierć, aby ratować dobre imię swych dzieci, postanawia jednak zgubić i Hipolita. Chór ubolewa nad losem Fedry, wydanej na łup namiętności przez Afrodytę.
Epeisedion III. Wracający z podróży król Tezeusz dowiaduje się z listu znalezionego przy samobójczyni, że syn zhańbił jego cześć, prosi więc, swego ojca, Posejdona, by spełnił jedno z przyrzeczonych mu życzeń i ukarał śmiercią Hipolita. Na próżno Hipolit zapewnia ojca o swej niewinności. Ojciec nie wierzy mu, a proszącego o śmierć, skazuje na wygnanie. Młodzieniec związany przysięgą nie wyjawia podstępu macochy. Chór opłakuje wygnańca.