W zawodach pucharowych sześciokrotnie plasowała się na podium, przy czym odniosła cztery zwycięstwa: 7 grudnia w Santa Caterina wygrała supergiganta, a 11 stycznia w Schruns, 25 stycznia w Morzine i 7 marca 1992 roku w Vail wygrywała zjazdy. Dzięki temu sezon 1991/1992 ukończyła na trzecim miejscu, za Kronberger i Merle. Trzecia była także w klasyfikacji supergiganta, a w zjeździe wywalczyła Małą Kryształową Kulę. Od tego czasu w każdym kolejnym sezonie stawała na podium klasyfikacji generalnej.

Przez dwa kolejne sezony Niemka zwyciężała w klasyfikacjach zjazdu i supergiganta, zajmując ponadto drugie miejsce w klasyfikacji generalnej sezonu 1992/1993 i trzecie w sezonie 1993/1994. Do zwycięstwa w sezonie 1992/1993 Niemce zabrakło 20 punktów. W tym czasie wielokrotnie stawała na podium zawodów PŚ, odnosząc jedenaście zwycięstw: 20 grudnia 1992 roku w Lake Louise, 20 marca 1993 roku w Åre, 15 stycznia 1994 roku w Cortinie d’Ampezzo i 9 marca 1994 roku w Mammoth Mountain wygrywała supergiganta, 20 marca 1993 roku w Vemdalen zwyciężyła w gigancie, a 15 stycznia 1993 roku w Cortinie d’Ampezzo, 26 lutego w Veysonnaz, 3 marca 1993 roku w Morzine, 14 stycznia 1994 roku w Cortinie d’Ampezzo, 6 marca w Whistler i 16 marca w Vail była najlepsza w zjeździe.