W lutym 1993 roku wystartowała na mistrzostwach świata w Morioce, zdobywając złoty medal w supergigancie. W zawodach tych o 0,12 sekundy wyprzedziła Sylvię Eder z Austrii, a o 0,55 sekundy pokonała Norweżkę Astrid Lødemel. Trzy dni wcześniej była czwarta w zjeździe, przegrywając brązowy medal o 0,05 sekundy z Austriaczką Anją Haas. Podczas rozgrywanych rok później igrzysk olimpijskich w Lillehammer wystartowała w czterech z pięciu konkurencji, jednak ukończyła tylko bieg zjazdowy. Wywalczyła za to złoty medal wyprzedzając Picabo Street z USA i Włoszkę Isolde Kostner. Po zjeździe do kombinacji Seizinger zajmowała pierwsze miejsce, z przewagą blisko sekundy nad Street. Podobnie jednak jak dwa lata wcześniej Niemka nie ukończyła slalomu i nie była klasyfikowana.
W sezonie 1994/1995 dziewięć razy stanęła na podium zawodów Pucharu Świata, jednak tylko dwukrotnie na najwyższym stopniu: 11 grudnia 1994 roku w Lake Louise i 19 marca 1995 roku w Bormio wygrywała supergiganta. W tej samej konkurencji w najlepszej trójce plasowała się jeszcze dwa razy, a w zjeździe dokonała tego pięciokrotnie. Ostatecznie w klasyfikacji supergiganta zdobyła Małą Kryształową Kulę, a w zjeździe była trzecia za Picabo Street i jej rodaczką, Hilary Lindh.