Utrzymano w nim koncept typu nomenklatorycznego, potwierdzono odrzucenie tautonimów, ustalono konieczność ustalenia listy Nomina generica conservanda i przyjęto obowiązek zamieszczania diagnozy taksonomicznej w łacinie przy nowo publikowanych nazwach od 1 stycznia 1932 roku.
Kolejny, szósty kongres botaniczny miał miejsce w Amsterdamie w 1935 roku, ale kodeks (Amsterdam Code) opublikowano dopiero w 1947. W 1952 roku po kongresie w Sztokholmie w tym samym roku opublikowano Stockholm Code, w którym m.in. wprowadzono po raz pierwszy termin takson.
W 1954 odbył się ósmy kongres w Paryżu, po których wydano w 1956 roku kodeks paryski (Paris Code). Zrezygnowano w nim z obowiązku sporządzania diagnozy taksonomicznej w łacinie dopuszczając możliwość publikowania jej po angielsku, francusku i niemiecku. Rozdzielono zasady ogólne nomenklatury (Preamble and Principles) od ustaleń szczegółowych (Rules and Recommendations). Załącznikiem do kodeksu była lista Nomina Generica Conservenda et rejecienda. Po dziewiątym kongresie botanicznym w Montrealu w 1959 opublikowano kodeks w 1961 (Montreal Code). Ustalono w nim nazewnictwo rodzin i przyjęto Nomina familiarum conservanda dla roślin okrytonasiennych. Przyjęto, że zasady nomenklatury dla roślin współczesnych powinny obowiązywać także dla nazewnictwa taksonów kopalnych.