Z uwagi na coraz poważniejsze problemy zdrowotne oraz wobec francuskiej okupacji Erlangen w latach 1806–1810 nie udało mu się zrealizować wielu projektów, w tym opracowania „Flora Germanica”.
Był uznawany za jedynego badacza w Erlangen, który zdobył renomę międzynarodową. Prowadził korespondencję z uczonymi z całych Niemiec, ze Skandynawii, Rosji, Anglii, Francji, Indii i USA – pozostawał w kontakcie m.in. z niemieckim zoologiem i botanikiem Peterem Simonem Pallasem (1741–1811), z brytyjskim botanikiem Josephem Banksem (1743–1820) czy z walijskim przyrodnikiem Thomasem Pennantem (1726–1798).
Utrzymywał kontakty ze środowiskiem pietystycznym i braci morawskich. W latach 90. XVIII w. angażował się na rzecz francuskich uchodźców. Czterokrotnie był wybierany prerektorem uniwersytetu w Erlangen, a funkcję dziekana medycyny pełnił 21 razy.
Zmarł 10 grudnia 1810 roku w Erlangen.
Publikacje Wybór prac za Neue Deutsche Biographie: Lithographia Halensis, 1759 Novae species insectorum, 1759 Icones et descriptiones plantarum minus cognitarum, 1766 Spicilegium florae Lipsicae, 1771