Johann Christian Daniel von Schreber (ur. 17 stycznia 1739 w Weißensee, zm. 10 grudnia 1810 w Erlangen) – niemiecki badacz historii naturalnej, botanik i zoolog, zwolennik botaniki linneuszowskiej.
Życiorys Johann Christian Daniel Schreber urodził się 19 stycznia 1739 roku w Weißensee w Turyngii. Początkowo pobierał nauki w domu rodzinnym, a następnie studiował medycynę, nauki przyrodnicze i teologię na uniwersytecie w Halle. W czerwcu 1758 roku uzyskał licencję nauczyciela.
W 1758 roku nawiązał kontakt korespondencyjny ze szwedzkim przyrodnikiem Karolem Linneuszem (1707–1778), pod którego kierunkiem dalej studiował i w 1760 roku uzyskał tytuł doktora nauk medycznych na uniwersytecie w Uppsali na podstawie pracy Theses medicae.
W 1761 roku podążył w ślady ojca i został lekarzem Paedagogium w Bützow. W 1764 roku wyjechał wraz z ojcem do Lipska, gdzie został wykładowcą na tamtejszym uniwersytecie.
W 1769 roku opublikował dzieło „Beschreibung der Gräser”, które łączyło opisy botaniczne traw z opisami ich użyteczności w rolnictwie oraz zawierało rysunki wiernie oddające cechy taksonomiczne. W tym samym roku poślubił Johannę Christianę Dorotheę von Schönfeld – para pozostała bezdzietna.
W 1770 roku objął stanowisko trzeciego profesora medycyny na uniwersytecie w Erlangen. Prowadził wykłady m.in. z zakresu ekonomii, historii naturalnej, leśnictwa, metalurgii, botaniki, medycyny i dietetyki. Przy uniwersytecie prowadził ogród botaniczny. Organizował kursy z zakresu zielarstwa i fizjologii roślin. W latach 1792–1793 nauczał również chemii.
thumb|left|150px|Ilustracja z „Die Säugthiere in Abbildungen nach der Natur mit Beschreibungen” przedstawiająca łasicę syberyjską W 1774 roku Schreber rozpoczął tworzenie wielotomowego encyklopedycznego dzieła „Die Säugthiere in Abbildungen nach der Natur mit Beschreibungen”, w którym zawarł opisy ssaków świata. Wielu zwierzętom opisanych w tym dziele nadał, jako pierwszy, naukowe nazwy, zgodne z systemem binominalnym Karola Linneusza. Ilustracje opisu cieszyły się uznaniem nie tylko z uwagi na walory naukowe, lecz także na ich walory artystyczne.
W 1777 roku został kierownikiem uniwersyteckiego Muzeum Historii Naturalnej, którego zbiory wykorzystał podczas przygotowywania opisu ssaków. Jako zwolennik systemu klasyfikacji Linneusza, wydawał prace Linneusza na terenie Niemiec i w języku niemieckim i niemieckim. Z uwagi na coraz poważniejsze problemy zdrowotne oraz wobec francuskiej okupacji Erlangen w latach 1806–1810 nie udało mu się zrealizować wielu projektów, w tym opracowania „Flora Germanica”.
Był uznawany za jedynego badacza w Erlangen, który zdobył renomę międzynarodową. Prowadził korespondencję z uczonymi z całych Niemiec, ze Skandynawii, Rosji, Anglii, Francji, Indii i USA – pozostawał w kontakcie m.in. z niemieckim zoologiem i botanikiem Peterem Simonem Pallasem (1741–1811), z brytyjskim botanikiem Josephem Banksem (1743–1820) czy z walijskim przyrodnikiem Thomasem Pennantem (1726–1798).
Utrzymywał kontakty ze środowiskiem pietystycznym i braci morawskich. W latach 90. XVIII w. angażował się na rzecz francuskich uchodźców. Czterokrotnie był wybierany prerektorem uniwersytetu w Erlangen, a funkcję dziekana medycyny pełnił 21 razy.
Zmarł 10 grudnia 1810 roku w Erlangen.
Publikacje Wybór prac za Neue Deutsche Biographie: Lithographia Halensis, 1759 Novae species insectorum, 1759 Icones et descriptiones plantarum minus cognitarum, 1766 Spicilegium florae Lipsicae, 1771
Członkostwa i odznaczenia Lista podana za Neue Deutsche Biographie: 1761 – członek korespondencyjny Królewskiej Szwedzkiej Akademii Nauk 1764 – członek Niemieckiej Akademii Przyrodników Leopoldina, której był prezydentem w latach 1791–1810 1769 – członek Instytut Historycznego w Getyndze 1771 – członek Towarzystwa Botanicznego we Florencji 1775 – członek Towarzystwa Przyjaciół Nauk Przyrodniczych w Berlinie 1777 – członek Królewskiego Towarzystwa Fizjograficznego w Lund 1777 – członek Towarzystwa Przyrodniczego w Halle 1785 – członek Królewskiego Czeskiego Towarzystwa Naukowego 1790 – członek Towarzystwa Botanicznego w Ratyzbonie 1790 – członek Helweckiego Towarzystwa Korespondujących Lekarzy i Chirurgów 1791 – członek Towarzystwa Fizycznego w Hamburgu 1792 – członek Cesarskiej Akademii Nauk 1796 – członek Royal Society 1796 – członek Towarzystwa Przyrodniczego w Brukseli 1800 – członek Towarzystwa Linneuszowskiego w Londynie 1801 – członek Towarzystwa Medycznego w Paryżu 1802 – członek Towarzystwa Mineralogicznego w Jenie 1802 – członek Towarzystwa Medycznego w Nancy 1802 – członek Towarzystwa Fitograficznego w Getyndze 1802 – członek Towarzystwa Przyrodniczego Meklemburgii 1809 – członek Bawarskiej Akademii Nauk
Upamiętnienie Epitet gatunkowy naukowej nazwy nietoperza Scotophilus nigrita Schreber jest eponimem mającym na celu upamiętnienie Schrebera.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Tekst Schreberi Novae Species Insectorvm online w GDZ Korespondencja Schrebera z Linneuszem online w bazie ALVIN
Kategoria:Członkowie Bawarskiej Akademii Nauk Kategoria:Członkowie Królewskiego Czeskiego Towarzystwa Naukowego Kategoria:Członkowie Królewskiej Szwedzkiej Akademii Nauk Kategoria:Członkowie Petersburskiej Akademii Nauk Kategoria:Członkowie Leopoldiny Kategoria:Członkowie Royal Society Kategoria:Członkowie Towarzystwa Linneuszowskiego w Londynie Kategoria:Niemieccy botanicy Kategoria:Niemieccy mykolodzy Kategoria:Niemieccy zoolodzy Kategoria:Urodzeni w 1739 Kategoria:Zmarli w 1810 Kategoria:Niemieccy entomolodzy