thumb|250px|Grób Ireny Tarnowskiej na cmentarzu Junikowo w Poznaniu. Irena Tarnowska (ur. 10 stycznia 1900 w Berlinie, zm. 12 lipca 1984 w Poznaniu) – pedagog, polska harcmistrzyni, więźniarka niemieckich obozów koncentracyjnych.
Życiorys Córka Edmunda, właściciela fabryki żelaznej w Berlinie, szkołę podstawową rozpoczęła w Berlinie, a ukończyła w Obornikach Wielkopolskich, gdzie przeniosła się w 1906 roku. Tam też ukończyła gimnazjum, a od 1918 mieszkała w Poznaniu. W 1927 została absolwentką Wyższego Kursu Pedagogicznego w Warszawie. Od 1920 nauczycielka różnych szkół poznańskich. Od 1922 w harcerstwie, od 1932 harcmistrzyni, w latach 1936-1939 komendantka harcerek na miasto Poznań.
W czasie okupacji niemieckiej Poznania została w 1940 komendantką żeńskiego Pogotowia Harcerskiego w Wielkopolsce i kierowała w ramach tej organizacji kobiecym harcerstwem, organizując też tajne nauczanie w regionieWyczańska K. (red.), 1983: Harcerki 1939-1945. PWN, strony 72-73, 251.. W swoim mieszkaniu utworzyła główne biuro organizacyjne harcerek poznańskich, a także centralną bibliotekę edukacyjną. Oprócz podstawowego zadania, jakim była zabroniona przez państwo niemieckie edukacja, zorganizowała system pomocy dla więźniów w Poznaniu i obozach koncentracyjnych Trzeciej Rzeszy, kursy służby wojennej dla kobiet oraz życie kulturalne.