thumb|Obraz wnętrza jamy brzusznej zmarłego noworodka z martwiczym zapaleniem jelit. thumb|Przewód pokarmowy noworodka z martwiczym zapaleniem jelit: widoczne są ogniska martwicy, pneumatosis intestinalis (podśluzówkowe pęcherze gazu) i miejsce perforacji (wskazane strzałką).
Martwicze zapalenie jelit (łac. enterocolitis necroticans neonatorum, ang. necrotizing enterocolitis, NEC) – najczęstsza choroba przewodu pokarmowego wymagająca interwencji chirurgicznej u noworodków, występuje przede wszystkim u wcześniaków, chociaż sporadycznie także u dzieci urodzonych o czasie. Jest to zwykle powikłanie niedotlenienia płodu, niedokrwienia albo czynników zakaźnych, nakładających się na niedojrzałość mechanizmów obronnych dziecka.
Patogeneza Czynnikiem pierwotnym jest niedotlenienie jelita wskutek uogólnionej hipoperfuzji albo selektywnego ograniczenia przepływu przez trzewia. Czynniki usposabiające do NEC to: wcześniactwo niedotlenienie okołoporodowe policytemia sinicze wady serca przetrwały przewód tętniczy kolonizacja bakteryjna pęcherzyka żółciowego karmienie enteralne karmienie mieszankami modyfikowanymi