W Pradze na czas sediswakancji powstał konsystorz, który istniał do połowy XVI wieku. W XV wieku utrakwiści co prawda podjęli próbę zorganizowania nowej hierarchii duchownej, ale wybrany przez nich Jan Rokycana nie uzyskał papieskiej zgody na konsekrację biskupią. Pomimo że kompakty praskie gwarantowały, że duchownych utrakwistycznych będą święcić rzymskokatoliccy biskupi ołomuniecki i litomyski, husyci posiłkowali się pomocą ze strony sympatyzujących z nimi innych biskupów katolickich przebywających na terenie Królestwa Czech (m.in. Augustyna Lucianiego) lub udawali się po święcenia do odległych krajów europejskich (m.in. do Włoch). Próbowali też uzyskać sukcesję apostolską od Patriarchatu Ekumenicznego Konstantynopola oraz Apostolskiego Kościoła Ormiańskiego.
W XVI wieku kandydatem kalikstynów na arcybiskupstwo praskie został ksiądz Gallus Cahera. Nie zdecydował się on jednak na zerwanie unii utrakwistów z Rzymem. Pomimo propozycji złożonej mu w 1523 roku przez Marcina Lutra, aby sam ogłosił się metropolitą praskim pozostał jedynie administratorem Kościoła utrakwistycznego. Taboryci natomiast zerwali z katolicyzmem i tradycją sukcesji apostolskiej. Ich biskupa Mikołaja z Pelhřimova ordynował zwykły ksiądz Marcin Húska. Podobnie postąpili w 1467 roku bracia czescy, którzy też zerwali jedność z Rzymem.