Jean de Lattre de Tassigny (Francja).
Powstanie Koncepcja powołania Sojuszniczej Rady Kontroli Niemiec zyskała wstępną akceptację mocarstw podczas konferencji jałtańskiej w lutym 1945.
Pomimo bezwarunkowej kapitulacji niemieckiego Wehrmachtu 8 maja 1945 r. nominalną władzę w III Rzeszy sprawował w dalszym ciągu prezydent Rzeszy wielki admirał Karl Dönitz oraz mianowany przez niego rząd, na którego czele stanął Lutz Schwerin von Krosigk. Siedziba tego gabinetu znajdowała się we Flensburgu – mieście portowym położonym w późniejszej brytyjskiej strefie okupacyjnej. Początkowo Brytyjczycy rozważali wykorzystanie rządu Dönitza do sprawowania tymczasowej administracji pod nadzorem alianckim (na wzór modelu zastosowanego później w Japonii), jednak pod naciskiem ZSRR odstąpiono od tego pomysłu. 23 maja 1945 r. członkowie rządu we Flensburgu zostali aresztowani przez Brytyjczyków, w wyniku czego powstała krótkotrwała próżnia władzy, zakończona 5 czerwca 1945 r. poprzez ogłoszenie deklaracji berlińskiej czterech głównodowodzących alianckich o objęciu władzy najwyższej w stosunku do Niemiec.