Sukcesja władzy została jednak przerwana, ponieważ wraz ze śmiercią Adolfa Hitlera 30 kwietnia 1945 r. przestał istnieć ostatni konstytucyjny organ państwa (kanclerz Rzeszy), co oznaczało de facto upadek dotychczasowej struktury państwowej i brak jakiejkolwiek legalnej władzy rodzimej. Alianci kategorycznie odrzucili legalność rządu Karla Dönitza, opierając się na następującej argumentacji: brak legitymacji wyborczej – Dönitz został wyznaczony na następcę w drodze prywatnego testamentu politycznego Hitlera, co było rażąco sprzeczne z formalnie wciąż obowiązującą konstytucją weimarską, która wymagała przeprowadzenia powszechnych wyborów prezydenckich, a nie przewidywała sukcesji testamentowej, nielegalność z perspektywy samego prawa nazistowskiego – tzw. ustawa o pełnomocnictwach (Ermächtigungsgesetz) z 1933 r. wyraźnie zakazywała likwidacji instytucji prezydenta Rzeszy, co Hitler uczynił bezprawnie w 1934 r.;