Powyższe dokumenty oznaczały formalne zniesienie naczelnych organów władzy III Rzeszy oraz przejęcie nad nią suwerenności. Następnie obradująca na przełomie lipca i sierpnia 1945 r. konferencja poczdamska wyznaczyła Radzie szczegółowe zadania, obejmujące m.in. przeprowadzenie w Niemczech demilitaryzacji, denazyfikacji i demokratyzacji społeczeństwa, dekartelizacji gospodarki, decentralizacji administracji i przywrócenia samorządu terytorialnego, a także przyjęcie ludności niemieckiej przesiedlanej z terytoriów na wschód od linii Odry i Nysy Łużyckiej, uważanych odtąd za wyłączone z radzieckiej strefy okupacyjnej i faktycznie odłączone od Niemiec.
W przeciwieństwie do okupacji Austrii czy Japonii, sytuacja w Niemczech miała charakter okupacji sui generis (jedynej w swoim rodzaju). W okupowanych Niemczech nie pozostawiono żadnej niemieckiej władzy państwowej, choćby z okrojonymi przez okupantów uprawnieniami – cała władza ustawodawcza, wykonawcza i sądownicza przeszła bezpośrednio w ręce Sojuszniczej Rady Kontroli Niemiec. Alianci stanęli na stanowisku, że w wyniku działań wojennych doszło do stanu debellatio (zawojowania) – aparat państwowy III Rzeszy został całkowicie unicestwiony, choć samo państwo niemieckie jako podmiot prawa międzynarodowego nie przestało istnieć.