Antoni Mironowicz (ur. 30 października 1959 w Białymstoku) – polski historyk chrześcijaństwa wschodniego i działacz społeczny narodowości białoruskiej, profesor nauk humanistycznych, profesor zwyczajny Uniwersytetu w Białymstoku..
Życiorys Maturę uzyskał w 1978 w Technikum Mechanicznym w Białymstoku. Ukończył studia na Wydziale Humanistycznym Filii Uniwersytetu Warszawskiego w Białymstoku. W 1990 uzyskał stopień naukowy doktora na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, na podstawie pracy Podlaskie ośrodki i organizacje prawosławne w końcu XVI i XVII wieku, poddanej krytycznej analizie przez Leszka Postołowicza w recenzji wydanej w periodyku „Białostocczyzna" nr 1 (25) z 1992 r., w zakresie zakwestionowania dat powstania oraz istnienia części z opisywanych parafii, co wywołało polemikę między autorami na łamach tego samego czasopisma, a w 1997 habilitował się na Wydziale Humanistycznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego na podstawie dorobku naukowego oraz rozprawy pt. Prawosławie i unia za panowania Jana Kazimierza. W 2002 uzyskał tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych. Promotor pracy doktorskiej m.in. Urszuli Pawluczuk.