Był jednym z inicjatorów założenia w 1951 Przedsiębiorstwa Państwowego Pracownie Konserwacji Zabytków w Krakowie, gdzie pełnił funkcję Głównego Konserwatora i kierownika pracowni, a potem konsultanta.
1 października 1947 rozpoczął pracę w Wyższej Szkole Sztuk Pięknych (następnie Akademii Sztuk Pięknych) w Krakowie, jako wykładowca kontraktowy konserwacji zabytków. Przez wiele lat pełnił funkcję kierownika Katedry Konserwacji Malowideł Sztalugowych na Wydziale, a następnie Studium Konserwacji Dzieł Sztuki krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. 13 grudnia 1954 otrzymał tytuł zastępcy profesora, 26 kwietnia 1956 Centralna Komisja Kwalifikacyjna dla Pracowników Nauki przyznała Mu tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego, zaś dnia 27 marca 1958 tytuł profesora zwyczajnego. 30 września 1961 przeszedł na emeryturę.
Od 8 czerwca 1936 był mężem Ireny Rozalii Ipohorskiej-Lenkiewicz h. Kotwicz (1897–1982).
Zmarł w Krakowie. Pochowany na cmentarzu Rakowickim (kwatera XXIIB-płd-26).
Ordery i odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (3 lipca 1958) Złoty Krzyż Zasługi (29 października 1947) „za zasługi położone w zabezpieczeniu arcydzieł kultury polskiej”. Medal 10-lecia Polski Ludowej (28 lutego 1955) - Uchwała Rady Państwa z dnia 28 lutego 1955 r.