Uczniów wychowywano też do życia społecznego, kładąc nacisk na współzawodnictwo (klasy dzielono na dwie rywalizujące ze sobą grupy: Pars Romana i Pars Graeca) i organizując sejmiki szkolne, na wzór tych prawdziwych rozpatrujące ważne dla kraju problemy.
Szkoła pijarska była 7-klasowa, z nieco nowocześniejszym programem nauczania, już od pierwszej klasy nauczano arytmetyki, w następnych uczono historii i prawa rzymskiego. W przedostatniej klasie uczniowie poznawali także dzieła współczesnych, także polskich pisarzy, a w ostatniej logikę, etykę według tomistów oraz geometrię wyższą. Uczniowie kolegium pijarskiego organizowali przedstawienia teatralne, które cieszyły się popularnością także poza szkołą (w 1746 roku marszałek Trybunału zawiesił na kilka dni obrady sądu, by umożliwić wystawienie sztuki w sali Trybunału).
Pewne zmiany w programach nauczania, zwłaszcza w kolegium pijarskim, przyniosła reforma Stanisława Konarskiego. Pijarzy położyli większy nacisk na naukę historii, geografii i przyrody, wprowadzono też pisanie w języku polskim, jezuici wystawiali sztuki teatralne.