W roku 1863 za rządów Wielopolskiego powołany został na dyrektora Komisji Oświecenia i Wyznań.
Twórczość
Pierwsze artykuły krytyczne ogłaszał od roku 1825. Debiutował tekstem Uwagi nad balladami Stefana Witwickiego, z przyłączeniem uwag ogólnych nad szkołą romantyczną w Polsce (Astrea, 1825), krytycznie odnoszącym się do twórczości Stefana Witwickiego. Obok Mochnackiego był jednym z najwybitniejszych i najbardziej wpływowych krytyków w duchu romantycznym (Myśli o literaturze polskiej, 1828). Po upadku powstania listopadowego coraz bardziej oddalał się od demokratycznych ideałów współtowarzyszy młodości, aby od roku 1841 pod wpływem zwłaszcza przyjaźni z Henrykiem Rzewuskim stać się rzecznikiem poglądów zachowawczych. Zbiorowe wydanie pism krytycznych: Literatura i krytyka (4 tomy, 1837–1840), Korespondencja literacka (2 tomy, 1842–1843), Artykuły literackie, krytyczne i artystyczne (1849), Ukraina dawna i teraźniejsza i Gran Genrich Rzewuski.
Swoje artykuły krytyczne ogłaszał w czasopismach i tygodnikach takich jak: Astrea, Dziennik Warszawski, Tygodnik Petersburski, Rusałka, Pielgrzym i Athenaeum Józefa Ignacego Kraszewskiego.
Z nowszych studiów o Michale Grabowskim najważniejsze są przekłady Tadeusza Grabowskiego, historyka i badacza literatury.
Powieści