Oficjalnym strojem partyjnym były błękitne koszule, ciemnoniebieskie spodnie, berety i opaski z symbolem partii, czyli krzyżem celtyckim na niebieskim tle.
W początkowym, robotniczym, okresie działalności PPF głosiła hasła populistycznie ekonomiczne i antykapitalistyczne. Jej program był też nie tyle antykomunistyczny, co antystalinowski oraz patriotyczny; jej przywódcy demaskowali agenturalność i finansowanie francuskich komunistów przez ZSRR. Doriot twierdził, że dwa największe niebezpieczeństwa grożące Francji to konserwatyzm społeczny i ingerowanie z zagranicy w jej wewnętrzne sprawy. PPF demaskowała parlamentaryzm, opowiadała się za ograniczeniem francuskiej demokracji i przeformowaniem społeczeństwa według własnych, autorytarnych życzeń. Gwałtownie występowała przeciw zarówno komunizmowi, jak liberalizmowi, a także chciała uwolnić Francję od masonerii. Była krytyczna wobec racjonalizmu i pragnęła zwrócenia się w kierunku polityki dyktowanej bardziej emocją i życzeniem niż racją. Ponadto PPF była antysemicka, chociaż niejednoznacznie. Przedstawiała negatywny wizerunek Żyda w swojej literaturze (teoria żydo-masońsko-bolszewickiego spisku), ale z drugiej strony Żyd, Alexandre Abremski, był członkiem jej Politbiura do jego śmierci w 1938 r.