Używali niewielkich, wzorowanych na indiańskich, łodzi, które nie nadawały się do otwartej walki z silnie uzbrojonymi okrętami, więc ich główną bronią była szybkość, zaskoczenie i bezwzględność.
W drugiej połowie XVII wieku, wobec zastosowanej przez Hiszpanów metody grupowania statków w silnie chronione konwoje, bukanierzy przestawili się na operacje lądowe połączone z rabowaniem miast kolonialnych. Jako pierwszy ekspedycję taką poprowadził Lewis Scot, zdobywając Campeche. W następnych latach Edward Mansfield (Mansvelt) zdobył Granadę, John Davis (Robert Searle) – Nikaraguę, a jeden z najsławniejszych bukanierów, Francuz François l’Olonnais, kolejno: Puerto Cavallo, San Pedro Sula, a w 1668 – dwa bogate miasta nad jeziorem Maracaibo. W 1671 roku, pod dowództwem Walijczyka Henry’ego Morgana, zdobyli Panamę. Znani byli z bezwzględności – Morgan, szturmując w lipcu 1686 roku fort w Porto Bello, posłużył się mieszkańcami miasta jako żywymi tarczami. W Veracruz piraci zgromadzili najważniejszych mieszkańców miasta w katedrze i w przypadku braku okupu, zagrozili im wysadzeniem w powietrze (otrzymali 200 tysięcy pesos).