Niektórzy z bukanierów byli szczególnie znani z okrucieństwa – Francuz Montbars zasłużył sobie na przydomek „Eksterminator”, a Holender Roche Brasiliano miał zwyczaj przypiekać jeńców na ruszcie.
Pod koniec XVII wieku, po uznaniu przez Hiszpanów karaibskich posiadłości krajów wspierających bukanierów, zostali oni z nich usunięci. Przenieśli się wówczas na wyspę New Providence na Bahamach, której główne miasto – Nassau, w pierwszych dziesięcioleciach XVIII wieku stało się ich główną bazą. Podejmowali również coraz odleglejsze wyprawy (między innymi na Pacyfik), lecz wobec zorganizowanego działania zachodnioeuropejskich flot wojennych, ich działalność stopniowo wygasła.
Cenne źródło dla poznania życia i dziejów bukanierów stanowią wspomnienia zatytułowane Bukanierzy amerykańscy, których autorem był chirurg-bukanier Alexandre Exquemelin. Wywarły one znaczny wpływ na twórczość J. Swifta, D. Defoe i R.L. Stevensona. Inne publikacje, dotyczące późniejszego okresu działania piratów karaibskich, to prace Williama Dampiera.
Nawiązania w kulturze W latach 1837–1838 Ignacy Feliks Dobrzyński skomponował operę pod tytułem Monbar, czyli Filibustierowie do tekstu Seweryny Duchińskiej-Pruszakowej i Ludwika Paprockiego, według noweli Karla van der Velde Der Filibustier (1818).